Darłówko, Darłowo

Eryk I urodził się prawdopodobnie na zamku w Darłowie jako najstarszy syn Warcisława VII i Marii, córki Henryka III księcia Meklemburgii i Szwerinu. Był prawnukiem króla Danii Waldemara IV Odnowiciela i jak podają niektóre źródła - prawnukiem króla Kazimierza Wielkiego.
Eryk I to postać niezwykle barwna i awanturnicza. Jako jedyny książę z dynastii Gryfitów, dzięki koligacjom rodzinnym, dosięgnął królewskiej korony. W roku 1388 małego Eryka zabrała na swój dwór jego cioteczna babka, królowa duńska Małgorzata. W Kopenhadze młody książę otrzymał staranne wykształcenie, a w roku 1397 został zaadoptowany przez Małgorzatę i uroczyście koronowany na króla Danii. W tym samym roku, 17 czerwca, w wyniku zawarcia Unii Kalmarskiej został również królem Szwecji i Norwegii. W 1406 roku ożenił się z Filippą, córką króla Anglii Henryka IV Lancastra. Bogaty posag żony przeznaczył na zbudowanie floty wojennej przeciwko Hanzie, z którą prowadził nieustanne wojny. Niestety, nie było to małżeństwo z miłości, a brak potomka powodował coraz większy rozdźwięk między małżonkami. Niekochana i opuszczona przez męża Filippa zmarła bezdzietnie w roku 1430. Do 1412 roku Eryk współrządził z Małgorzatą, a po jej śmierci został samodzielnym władcą. Niespokojna natura Eryka nie zjednywała mu sympatii poddanych. Król prowadził ciągłe gry polityczne, wciągał swoje kraje w nieustanne spory i wojny, co hamowało rozwój handlu. Wielu wrogów przysparzało Erykowi jego pomorskie pochodzenie. Otaczał się ziomkami, którym hojną ręką rozdawał urzędy i zaszczyty. To wszystko powodowało, że zjednoczona przez Małgorzatę Skandynawia dążyła do rozpadu na trzy państwa. Narastała opozycja przeciwko królowi. W roku 1437 w Szwecji wybuchł przeciw niemu otwarty bunt. Urażony Eryk zebrał wierną drużynę, załadował swoje ogromne skarby na statki i schronił się na Gotlandii. Tu postanowił poczekać na rozwój wydarzeń w Skandynawii, miał bowiem nadzieję powrócić na tron trójkrólestwa. Jego rachuby zawiodły. W roku 1440 stracił bezpowrotnie tron Danii i Szwecji, a w 1442 - również Norwegii. Zdetronizowany Eryk przez 12 lat przebywał na wyspie, na zamku Wisborg. Stał się wówczas "królem korsarzy", a współcześni nazywali go "ostatnim Wikingiem Bałtyku". Flota Eryka dokonywała pirackich wypadów na terytoria Danii, rabowała kupieckie statki, dawała się mocno we znaki nie tylko Szwedom i Duńczykom, ale również miastom hanzeatyckim i kupcom innych państw. Do dziś krążą legendy o skarbach zgromadzonych przez Eryka. Kroniki wymieniają naturalnej wielkości posąg Chrystusa wykonany ze szczerego złota arabskiego, bogatą monstrancję również z arabskiego złota, figurki 12 apostołów z litego srebra, róg mitycznego "jednorożca" oraz wiele drogocennych naczyń i klejnotów.
W roku 1449 Eryk I Pomorski powrócił na rodzinną ziemię. Ostatnie dziesięć lat życia spędził w Darłowie. Zdobyte w pirackich wyprawach skarby wystarczyły na rozbudowę zamku i pozwoliły księciu dożyć reszty swoich dni w dostatku. W mieście swego urodzenia król - tułacz znalazł także miejsce ostatniego spoczynku. Ze wszystkich skarbów umierającemu królowi pozostał tylko złoty gołąb, z którym nie chciał się rozstać i z którym go pochowano.
Przez wieki krążyły legendy o złotym sarkofagu Eryka. Kiedy jednak w 1734 roku wskutek pożaru runęło sklepienie kościoła i zawaliła się krypta, okazało się, że sarkofag był tylko cynowy. Znalezionego w trumnie złotego gołębia przekazano wówczas na dwór królewski do Berlina i od tej pory ślad po nim zaginął.

Informacja zaczerpnięta z www.muzeumdarlowo.pl